Sociale contacten

De man lijkt iedereen zomaar aan te spreken. Ik loop hem snel voorbij, want zijn tattoos en zonnebril spreken voor zich. Dag in, dag uit loop ik hem voorbij en ik verbaas me over zijn sociale contacten. Dan weer een jonge jongen, dan een oude dame en dan ikzelf. Hoe is dat gebeurd? Nou, zo: hij sprak me aan en ik sprak terug, want zo ben ik. Heb je eenmaal iets tegen me gezegd, dan ben ik je slaaf. Woorden houden mij gevangen en laten me niet los tot de ander een stilte laat vallen. Op een dag zei hij, terwijl zijn zwarte hondje ons voorbij racete: “Morgen word ik geopereerd.” Ik wenste hem sterkte. Na het weekend zag ik hem weer als vanouds, tattoos en zonnebril nog intact. Ik liep hem snel voorbij en praatte door met mijn collega. Hij riep me achterna: “Ik ben er weer, zoals je ziet!” “Mooi zo,” riep ik terug.